Autrui to dość rzadkie i literackie francuskie słowo oznaczające „innych ludzi” lub „drugą osobę”. W piosence pojawia się w wyrażeniu «C’est la faute à autrui», czyli „to wina innych”, podkreślając skłonność do obwiniania wszystkich wokół zamiast siebie.
„Ta Fête” Stromae’a, belgijskiego artysty, brzmi jak impreza, która nagle zamienia się w ostrzeżenie. Podmiot mówi: „Il est l'heure, fini l'heure de danser” [Nadeszła pora, koniec tańczenia], a zaraz potem dodaje: „Danse, t'inquiète pas tu vas danser” [Tańcz, nie martw się, zatańczysz]. To taniec z przymusu, nie z wyboru. Kolejne rozkazy są coraz bardziej bezpośrednie: „Balance-toi, mais tu vas te faire balancer” [Kołysz się, ale ciebie też będą kołysać, czyli wykołują] oraz „Défonce-toi, mais tu vas te faire défoncer” [Daj z siebie wszystko, ale sam też oberwiesz]. Jest w tym czarny humor i gra słów: zabawa ma swoją cenę.
Najciekawszy jest refren. „Tu aimerais faire ta fête” [Chciałbyś urządzić swoją imprezę], lecz „ta fête” może też znaczyć, że ktoś chce komuś dać popalić. W następnych wersach matka, sędzia i właściwie wszyscy inni chcą „te faire ta fête”, czyli ukarać cię albo ostro cię potraktować. Bohater wychodzi za często, przynajmniej tak twierdzą inni, a ich gadanie sprawia, że „tes oreilles sifflent” [szumi ci w uszach]. Gdy pyta: „A qui la faute?” [Czyja to wina?], odpowiedź brzmi: „C'est la faute à autrui” [To wina innych]. On chce tylko robić swoje, ale otoczenie zamienia jego pragnienie zabawy w osąd, presję i groźbę konsekwencji. Ten refren jest prosty, powtarzalny i trochę złośliwy, a przez podwójne znaczenie słowa „fête” zwykła impreza zaczyna brzmieć jak rozprawa.