잔상 [jansang] oznacza „powidok”, czyli obraz, który pozostaje w oczach lub pamięci po zniknięciu czegoś. W piosence 잔상 [jansang] opisuje wspomnienie ukochanej osoby, które nadal prześladuje bohatera, choć ona już zniknęła. To poetyckie i charakterystyczne słowo, rzadziej spotykane w codziennych rozmowach.
„HALLUCINATION” przedstawia zauroczenie tak silne, że druga osoba zaczyna przypominać wizję. Podmiot zaprasza ją do „나만의 공간” [mojej własnej przestrzeni] i chce upewnić się, że to prawda, nawet jeśli jest snem. Nazywa ją „my hallucination” [moją halucynacją], bo pojawia się nagle, a po zamknięciu i otwarciu oczu znika. Zostają po niej tylko wspomnienie, szept przy uchu i „잔상” [powidok]. To ciekawy obraz: ta osoba nie jest tu opisana jako spokojna, pewna obecność, lecz jako coś olśniewającego i trochę niepokojącego, co potrafi natychmiast zmienić cały świat.
Najmocniejszy moment pojawia się w prośbie „모두 거짓말이 아니라고 말해줘” [powiedz mi, że to wszystko nie było kłamstwem]. Bohater chce, żeby wizja wróciła: „한 번 더 내게 다가와 줘” [podejdź do mnie jeszcze raz]. Wspomina pierwszą „euphoria” [euforię] i „utopia” [utopię], a jego serce bije „like drums” [jak bębny], jakby był pijany tym krótkim spotkaniem. Jednak każda zmiana tła kończy się nagłym „say goodbye” [powiedz: do widzenia]. To właśnie nadaje piosence słodko-gorączkowy rytm: pragnienie powrotu miesza się z frustracją, bo osoba, która potrafi zranić, zaraz potem uśmiecha się, jakby nic się nie stało.