Абордаж betekent letterlijk 'enteren' of 'aan boord gaan' van een schip, vaak in de context van een gevecht.
In dit lied gebruikt de zanger het metaforisch om de intense en overweldigende manier te beschrijven waarop de geliefde zijn hart 'aanvalt' of 'overneemt'. Het is een onverwachte en krachtige metafoor die de diepte van zijn emoties en de onvermijdelijkheid van haar invloed benadrukt.
In “Вище Неба” voelt de ik-persoon zich volledig verloren wanneer zijn geliefde aan het einde van de dag dreigt te vertrekken: “І я вже не я” [En ik ben mezelf niet meer]. Hij vraagt haar dringend om ten minste vandaag niet weg te gaan. De sterkste droomachtige beeldspraak komt daarna: “я падаю в небо” [ik val de hemel in]. Hij valt dus niet naar beneden, maar omhoog, in een eindeloze ruimte waarin hij nergens kan stoppen. Dat klinkt mooi en tegelijk behoorlijk paniekerig. Zij is bovendien “вже давно не сама” [al lang niet meer alleen], waardoor zijn angst voor afscheid nog scherper wordt.
In het refrein noemt hij haar “вище неба” [hoger dan de hemel] en vraagt hij: “Мила моя як то я без тебе” [Mijn lief, hoe moet ik zonder jou?]. Hij wil haar binnenlaten, maar zij houdt haar ziel voor hem gesloten: “Чом у душу не пускаєш” [Waarom laat je me niet in je ziel toe?]. Haar ogen zijn tegelijk gevaar en geluk. Zelfs koud water helpt niet tegen de hitte, en zijn ziel weigert zijn herinneringen te verdrinken. Later gebruikt hij een verrassend beeld uit de scheepvaart: “ти наступаєш на абордаж” [je gaat aan boord bij een aanval]. Zij bestormt hem als een schip dat wordt ingenomen, terwijl hij wil zwijgen of vluchten, maar geen van beide lukt. Aan het einde vliegt zij “занадто високо” [te hoog], buiten zijn bereik.