Захлинутися betekent 'verstikken' of 'verdrinken'. Het is een intens en emotioneel geladen werkwoord dat je niet vaak tegenkomt in alledaagse gesprekken of liedjes.
In de context van het lied drukt het de angst uit om overweldigd te worden, om te verdrinken in het leven of in spijt. De zin "Не хотілось би так захлинутися на мілі" (Ik zou niet zo willen stikken op een zandbank) creëert een krachtig beeld van kwetsbaarheid en de wens om niet te bezwijken onder de druk van het leven. Dit maakt het een gedenkwaardig en tot nadenken stemmend woord.
‘Той День’ betekent ‘Die dag’. In de tekst verlangt de verteller naar een leven dat niet vastloopt: hij wil niet “zonder zee achterblijven” en ook niet “stikken op het droge”. De hoopvolle als-dan-gedachten geven hem zin om te vertrekken, maar de alledaagse maar’s houden hem tegen. Dat contrast is heerlijk duidelijk: dromen wijzen naar de zee, excuses zetten de voeten stil. Ondertussen is alles “hoorbaar, saai” en wil hij het liefst met z’n tweeën slapen, de kater van de wijn wegwerken en nieuwe woorden vinden. De uitroep “Дайте, дайте до дна!” [Geef, geef, tot op de bodem!] klinkt als een dorstige vraag om het leven helemaal te ervaren, zonder half werk.
Daarna begint hij zijn eigen toekomst te tekenen: “Я намалюю той день, де літаю” [Ik teken die dag waarop ik vlieg] en “Я в небі, не в болоті” [Ik ben in de lucht, niet in het moeras]. De meeuw die voorbijvliegt wordt een klein, helder beeld van vrijheid. Tegenover dat beeld staan de nacht die gevaarlijk is, de dag die saai is en stenen die vliegen, terwijl er toch zaad uit groeit. Dat is vreemd en mooi tegelijk: zelfs uit harde dingen kan iets nieuws ontstaan. Met “Дайте мені листок” [Geef me een blad papier] vraagt de verteller om ruimte om die dag op te schrijven of te tekenen. De herhaling van “той день” [die dag] maakt zijn verlangen steeds dringender, met als warme aanspreking: “о мамо” [o moeder].