Casomai to ciekawe włoskie słowo oznaczające „ewentualnie”, „w razie czego” albo „być może kiedyś”. W piosence pojawia się w wyrażeniu della forza di un ricordo casomai, czyli „o sile wspomnienia, jeśli kiedyś okaże się potrzebna”. Nadaje ono wersowi poetycki, pełen niepewności charakter i podkreśla, że wspomnienie może jeszcze odegrać ważną rolę.
Laura Pausini śpiewa tu o rozstaniu bez krzyków i trzaskania drzwiami. Dwoje ludzi jest już daleko od siebie, znoszą się nawzajem z grzeczności, a ona mówi wprost, że winnych nie ma. Zamiast scen dostajemy konkrety: «Avevo un indirizzo nuovo» (Miałam nowy adres), a potem pociąg na lotnisko i lot za dwie godziny.
Najlepszy jest refren, bo jest uczciwy. Zamiast przysięgać wieczną tęsknotę, powtarza «E non è detto» (I wcale nie jest pewne): nie wie, czy zawsze będzie jej go brakować, ani czy naprawdę nic już nie czuje. Na pożegnanie zostawia mu parasol na burzę i zdanie, że to, co było, pozostanie ważne. Smutne, ale dorosłe.