Romanza is een prachtig Italiaans woord dat verwijst naar een romantisch lied of een instrumentaal stuk met een lyrische, expressieve melodie. Het is de titel van het lied en vat de essentie van het nummer perfect samen.
Hoewel het een bekend woord is in de muziekwereld, is het minder alledaags in gewone gesprekken. Het roept direct een gevoel van passie en diepgang op, wat perfect past bij de emotionele lading van Andrea Bocelli's uitvoering.
In “Romanza” zingt Andrea Bocelli over een afscheid dat langzaam en bijna droomachtig verloopt. Een vrouw lijkt te sterven of weg te glijden in slaap: “Già la sento morir” [Ik voel al dat ze sterft] en later “In silenzio / Se n’è andata a dormir” [In stilte is ze gaan slapen]. De zanger ziet haar nog met haar ogen en handen naar hem zoeken. Ze komt dichtbij, omhelst hem langzaam en laat hem daarna weer los. Dat maakt de scène verwarrend: is het een afscheid, een droom, of een herinnering? Hij blijft achter met de vraag “Forse è colpa mia / Forse è colpa tua” [Misschien is het mijn schuld, misschien is het jouw schuld].
Daarna wordt liefde heel tastbaar beschreven: “E lo chiamano amor” [En ze noemen het liefde], maar ook “È una spina nel cuore / Che non fa dolore” [Het is een doorn in het hart die geen pijn doet]. Dat is een vreemde, sterke tegenstelling: liefde zit vast in hem, maar hij voelt haar niet meer op de gewone manier. De wereld om hem heen is een woestijn, met zand diep in het hart. Hij wil nog zeggen dat hij bij haar is, maar zij hoort en ziet hem niet meer. Het gebed “Ave Maria” [Wees gegroet, Maria] maakt het afscheid plechtig. Aan het einde herhaalt hij dat zij niet meer kan horen en rustig is gaan slapen. De tekst legt niet alles uit, en juist daardoor blijft er ruimte voor verdriet, schuld en een liefde die te laat wordt uitgesproken.