Mittelfingern betekent letterlijk 'middelvingers'. Het is een opvallend en ietwat provocerend woord dat je niet vaak in liedjes tegenkomt.
In de context van het lied gebruikt Silbermond het om te benadrukken dat agressie en confrontatie (gesymboliseerd door het opsteken van een middelvinger) geen oplossing bieden voor de problemen en verdeeldheid in hun thuisregio, 'Mein Osten'. Het lied pleit voor dialoog en compromissen in plaats van vijandigheid.
In “Mein Osten” spreekt Silbermond haar geboortegebied rechtstreeks aan: met liefde, maar ook zonder de problemen te verbergen. De tekst begint met “Die traurigen Bilder einer dunklen Nacht” [de droevige beelden van een donkere nacht] en een nieuwsbericht waarin de naam van haar Heimatstadt, haar thuisstad, verschijnt. Daarna blijft ze herhalen: “Ich vergess’ nicht, wo ich herkomm’” [ik vergeet niet waar ik vandaan kom]. Haar Oost-Duitsland is tegelijk “meine Wurzeln, mein Revier” [mijn wortels, mijn gebied]: soms “ruppig, herzlich” [ruw, hartelijk], bescheiden en vertrouwd. “Nicht komplett im Arsch” [niet helemaal naar de knoppen] is lekker botte spreektaal, maar ook een weigering om haar streek op te geven.
Toch is haar verbondenheid geen blinde verdediging. Ze zingt over scheuren binnen families en ook in zichzelf, over woede en angst die de schoonheid van haar omgeving aantasten. Een middelvinger opsteken lost niets op, zegt ze: “Werden reden müssen, streiten, um Kompromisse ringen” [we zullen moeten praten, ruzie maken en om compromissen moeten vechten]. De waarschuwing “Ideen von 1933” [ideeën uit 1933] wijst op nazi-gedachtegoed en maakt duidelijk welke grens niet opnieuw overschreden mag worden. Het sterke van het lied zit in die combinatie: ze kent de boosheid van haar Oosten, maar wil niet dat de angsten winnen. Zelfs tussen verwijten en verdeeldheid blijft ze zeggen: “Wir kriegen irgendwas hin” [we krijgen er wel iets van voor elkaar].