Ficelles kelimesi, genellikle bir şeyin iplerini veya bağlarını ifade eder. Ancak bu şarkıda, "qui tire les ficelles" (ipleri çeken) ifadesiyle mecazi bir anlam kazanır.
Burada, Gims bir kukla gibi kontrol edildiğini, görünmez bir gücün veya kişinin kendisini yönlendirdiğini anlatıyor. Bu, şarkının genel temasıyla da uyumlu, çünkü sanatçı Parisienne'in cazibesine kapılmış ve onun tarafından yönlendirildiğini hissediyor.
“Parisienne”, Paris’in klişe turistik görüntüsünden çok kendi bildiğini yapan bir kadın hayalini anlatıyor. Anlatıcı, telefonda gördüğü güzelliğin “Artificielle” [Yapay] olduğunu ve “Mais qui tire les ficelles” [Ama ipleri kimin çektiğini] sorguluyor; bazen paranın da “comme l’oseille, tu t’en vas” [para gibi çekip gittiğini] söylüyor. Ardından istediği kadını net biçimde tarif ediyor: “Qui traverse au feu vert” [Yeşil ışıkta karşıdan karşıya geçen] ve “Qui s’en fout d’la Tour Eiffel” [Eyfel Kulesi’ni umursamayan]. Yani Parisli olmak burada Eyfel’in önünde fotoğraf çektirmekten çok, kuralları bilen ama turistik gösterişe kapılmayan bir tavır.
Şarkının ikinci bölümünde bu kadın Champs-Élysées’de dolaşıyor, zor zamanlarında anlatıcının yanında olmuş ve artık “Elle veut du sérieux” [Ciddi bir ilişki istiyor], “Pas s’amuser” [Eğlenip geçmek değil] diyor. Anlatıcı ise alkol almış hâlde direksiyonu ona bırakıyor; bu sahne, havalı gece hayatının yanında biraz dağınık ve komik bir hava yaratıyor. “Avenue Montaigne” [Montaigne Caddesi] ve “les gros billets” [büyük banknotlar] sözleri lüks Paris görüntüsünü getirirken, tekrar tekrar söylenen “Appelle les pompiers” [İtfaiyeyi ara] geceyi iyice abartılı bir kutlamaya çeviriyor. La Mano 1.9’nun slogan gibi girişleriyle Gims’in melodik nakaratı birleşince, şarkı hem Paris imgesini tiye alıyor hem de anlatıcının gerçekten kendine güvenen, gösterişe aldırmayan bir “Parisienne” arzusunu öne çıkarıyor.