Couillon to francuskie słowo, które można przetłumaczyć jako „głupek” lub „frajer”. Jest to potoczne określenie, które nadaje piosence autentyczności i ulicznego charakteru.
W kontekście piosenki Aya Nakamura używa go, aby wyrazić swoje rozczarowanie i poczucie bycia wykorzystanym. Śpiewa: „J'sais pas si elle m'prend pour un couillon” (Nie wiem, czy ona uważa mnie za frajera), co doskonale oddaje jej frustrację i poczucie, że ktoś ją oszukuje.
„Daddy” to kłótnia dwojga ludzi, którzy wciąż twierdzą, że są sobie potrzebni, ale zupełnie się nie słuchają. Aya mówi wprost: „Tu m’as fait du mal” [Zrobiłeś mi krzywdę], a między nimi pojawił się „un bémol” [dysonans, zgrzyt]. To muzyczne słowo oznacza bemol, czyli znak obniżający dźwięk, ale tutaj opisuje problem w relacji. Ona nie chce być traktowana jak jedna z jego „groupies” [fanek krążących wokół artysty], a on odpowiada, żeby się uspokoiła i uwierzyła w ich związek. Refren jest świetnie zbudowany na wzajemnym wyrzucie: „Aya, Aya, tu m’écoutes pas” [Ayo, Ayo, nie słuchasz mnie], po czym ona odbija piłeczkę: „Toi aussi, tu m’écoutes pas” [Ty też mnie nie słuchasz].
W drugiej części oboje przedstawiają własną wersję wydarzeń. On twierdzi, że dał z siebie wszystko i podejrzewa, że ona kochała przede wszystkim jego pieniądze: „T’aimais que mon papier” [Kochałaś tylko moje pieniądze]. „Papier” to potoczne francuskie określenie gotówki. Ona z kolei przyznaje, że przy nim szybko zapomina rady koleżanek i staje się bezbronna, a wspomnienie początku związku znów ją przyciąga. Pojawia się też bardzo współczesny szczegół: „Tu m’as bloqué sur toutes les appli’” [Zablokowałaś mnie we wszystkich aplikacjach]. Ta piosenka nie rozstrzyga, kto ma rację. Pokazuje raczej relację pełną pretensji, dumy, nostalgii i tego irytującego przekonania, że mimo całego zamieszania „nous deux, c’est nécessaire” [my dwoje jesteśmy sobie potrzebni].