Entgleisen betekent 'ontsporen', letterlijk zoals een trein die van de rails gaat. Het is een krachtig en beeldend werkwoord dat je niet elke dag in liedjes hoort.
In de context van het lied, waar het hart op reis gaat en alleen ronddwaalt, wordt "entgleisen" metaforisch gebruikt. Het beschrijft de moeilijkheid om niet emotioneel te ontsporen wanneer iemand die je dierbaar is weggaat, wat de kwetsbaarheid en de intensiteit van het gevoel benadrukt.
Dit nummer beschrijft het gevoel van afscheid nemen op een treinstation. Dota Kehr en Gisbert zu Knyphausen zingen over hoe je probeert te glimlachen terwijl de persoon om wie alles draait in de trein stapt: „Am Bahnhof lächelt man so gut es geht” (Op het station lach je zo goed als het gaat). Het gaat over dat ene moment waarop je alles nog zou kunnen veranderen met een blik of een woord, maar het is „vielleicht zu spät” (misschien te laat).
Het lied verkent de nasleep van het vertrek. Het hart van de achterblijver „geht auf Reisen / Und treibt sich irgendwo allein herum” (gaat op reis en zwerft ergens alleen rond). De tekst is heel direct over de pijn van het gemis. Je verliest je eetlust, want „Man wird so leicht von Tränenschlucken satt” (Je raakt zo makkelijk vol van het slikken van tranen). En dan is er het wachten. Het lied noemt wachten een „schweres Verbum” (een moeilijk werkwoord) en eindigt met het bevel „lebe wohl” (leef goed/vaarwel), een definitief klinkend afscheid.