Kinderspiel betekent letterlijk 'kinderspel'. Het is een samengesteld woord dat een gevoel van onschuld en eenvoud oproept, maar in deze context een diepere betekenis krijgt.
In het lied gebruikt de zangeres het om een voorbije liefde of relatie te beschrijven die nu als een 'kinderspel' wordt gezien. Het impliceert dat wat ooit belangrijk leek, nu als onvolwassen of onbeduidend wordt beschouwd, wat een melancholische en reflectieve toon geeft aan het einde van een tijdperk.
In „Kurzer Epilog“ kijkt een ik-figuur terug op een liefde die vooral door stiltes is misgelopen. De ander bleef tot het einde „Sie“ zeggen en zweeg vervolgens met „du“: een slimme, pijnlijke woordspeling op de Duitse aanspreekvormen. „Sie“ is formeel en afstandelijk, „du“ vertrouwd en persoonlijk. De verteller leerde wachten en lijden, terwijl de ander toekeek en uiteindelijk over „Scheiden“ sprak, oftewel uit elkaar gaan. Niemand vroeg waarom of waarheen. Ondertussen lachte de verteller met anderen en liet zich door hen verwennen, terwijl de ander blijkbaar begreep dat die aandacht niets betekende. Vooral die regel „Kein Wort aus deinem Mund … kein Ton aus meinem, denn ich hatte Ehre“ [Geen woord uit jouw mond … geen klank uit de mijne, want ik had mijn eer] zegt veel: allebei hadden ze tijd, maar geen van beiden zette de eerste stap.
Dan wordt de herinnering bijna zomers en helder: „Kein Sommer war wie jener groß und klar“ [Geen zomer was zoals die, groot en helder]. Toch verspilden ze die zomer „mit dummer Hand“ [met een domme hand], alsof hun liefde een kinderspel was dat ze te laat serieus namen. De verteller bekent hoe ver de verborgen liefde ging: bij een zuchtje van de ander zou die tot in de oneindigheid zijn gevolgd. En zodra de ander vertrekt, begint het te regenen. Dat is geen ingewikkeld symbool nodig: het weer verandert precies op het moment van het afscheid. De slotgedachte is eenvoudig en hard: sommige mensen voor wie je bestemd leek, kom je nooit meer tegen. De titel, „Kort epiloog“, past daarom goed bij deze late terugblik op een verhaal dat misschien al voorbij was voordat iemand eindelijk durfde te spreken.