Guajira kelimesi, Küba'nın kırsal bölgelerinden, özellikle de Guantánamo'dan gelen bir kadını ifade eder. Bu kelime, şarkının başlığında ve nakaratında tekrar ederek şarkıya özgü bir kimlik kazandırır.
Şarkıda, "Guantanamera, guajira guantanamera" dizesiyle, Guantánamo'lu bir kadına duyulan özlem ve hayranlık dile getirilir. Bu kelime, Küba kültürüne ve müziğine özgü bir terim olup, şarkının ruhunu ve coğrafi kökenini yansıtır.
Celia Cruz’un, Küba’dan gelen sanatçı olarak yorumladığı “Guantanamera”, içten konuşan bir anlatıcının şarkısı gibi ilerliyor. Tekrarlanan “Guantanamera, guajira guantanamera” sözleri, Guantánamo’yla ilişkilendirilen bir kadın ya da yöresel bir kimlik ifadesi olarak duyulur; burada önemli olan, nakaratın şarkıya hemen eşlik edilesi bir halk ezgisi havası vermesi. Anlatıcı kendini “Yo soy un hombre sincero” [Ben dürüst bir adamım] diye tanıtır ve “De donde crece la palma” [Palmiyenin yetiştiği yerdenim] der. Ölmeden önce ruhundan gelen dizeleri söylemek istemesi, şarkı söylemeyi hayatının açık ve içten bir ifadesi olarak gördüğünü anlatır.
En sevdiğim bölüm beyaz gül imgesi: “Cultivo una rosa blanca / En junio como en enero” [Haziranda da ocakta da beyaz bir gül yetiştiririm]. Bu gül, kendisine samimi biçimde el uzatan dosta verilir. Yani mevsim ya da şart değişse de dostluğa karşılığı temiz ve cömerttir. Son bölümde şiiri “verde claro” [açık yeşil] ve “carmín encendido” [parlak koyu kırmızı] renklerle anlatılır; ardından şiir, dağda sığınak arayan yaralı bir geyiğe dönüşür: “Mi verso es un ciervo herido / Que busca en el monte amparo” [Dizelerim, dağda sığınak arayan yaralı bir geyiktir]. Bu yüzden şarkı, dürüstlük, dost eli, renkli şiir imgeleri ve korunacak bir yara etrafında dolaşır. Öğrenenler için güzel bir kelime de amparo: sığınak, koruma ya da güvenilecek yer demektir.