Полнеба is een samentrekking van "пол-" (half) en "неба" (hemel), wat letterlijk "halve hemel" betekent. Het is een poëtisch en beeldend woord dat je niet vaak tegenkomt in alledaagse gesprekken of liedjes.
In de context van het lied, "В полнеба гроза" (Een onweer aan de halve hemel), creëert het een levendig beeld van een dreigende storm die een groot deel van de lucht in beslag neemt. Het draagt bij aan de melancholische en enigszins onheilspellende sfeer van het nummer, wat het extra interessant maakt om te leren.
In “Снег” (sneg), wat “sneeuw” betekent, spreekt Zemfira iemand toe die tegelijk dichtbij en onbereikbaar lijkt. De ik-figuur zegt: “Я вижу тебя” [Ik zie je] en “Слышу тебя” [Ik hoor je], terwijl die ander over de daken naar haar toe rent en bang is te laat te komen. Boven hen is er “В полнеба гроза” [on de helft van de hemel is er onweer], een groot, bijna filmisch beeld. Ook “Полжизни назад” [een half leven geleden] maakt de tijd vreemd en ongrijpbaar: gaat het om een lang vervlogen moment, of voelt een korte afstand zo lang aan?
Dan volgt een merkwaardig teder voorstel: “Отдай мне своё сердце / Садись, и будем ждать” [Geef me je hart / Ga zitten, dan wachten we]. Ze wachten samen op het moment dat de sneeuw begint. In het tweede deel vraagt de ik-figuur om geheimen en om een plek waar ze de ander kan zoeken: “Скажи мне свои тайны / И где тебя искать” [Vertel me je geheimen / En waar ik je moet zoeken]. De terugkerende sneeuw voelt daardoor als een afgesproken teken. De tekst legt niets netjes uit, en juist dat maakt het beeld sterk: iemand wordt gezien en gehoord, maar blijft toch moeilijk vast te houden.