Hubieras ido oznacza „gdybyś odszedł” lub „gdybyś odeszła”. To ciekawy przykład trybu warunkowego zaprzeszłego: wyraża sytuację nierealną w przeszłości, czyli coś, co się nie wydarzyło.
W refrenie „Si no te hubieras ido, sería tan feliz” podmiot śpiewa, że byłby szczęśliwy, gdyby ukochana osoba nie odeszła. Ta forma nadaje zdaniu silny, melancholijny i pełen tęsknoty charakter.
Cała piosenka wyrasta z jednego gdybania. Narrator budzi się o świcie, patrzy w lustro i przyznaje: „Me veo tan diferente” (Wyglądam tak inaczej). Ludzie na ulicy mijają go tacy sami jak zawsze, a „El ritmo de la vida me parece mal” (Rytm życia wydaje mi się zły), bo bez niej nic do siebie nie pasuje.
Refren mówi wprost: „No hay nada más difícil que vivir sin ti” (Nie ma nic trudniejszego niż życie bez ciebie). Najmocniejszy obraz to „El frío de mi cuerpo pregunta por ti” (Chłód mojego ciała pyta o ciebie), bo tęskni tu już nie głowa, tylko ciało. Tytułowe „Si no te hubieras ido” (Gdybyś nie odeszła) używa hiszpańskiego czasu zaprzeszłego w trybie łączącym, czyli gdybania o czymś, czego nie da się już cofnąć. Piosenkę napisał Marco Antonio Solís, a Maná zagrała ją jako rockową balladę.