Amanecer betekent ‘dageraad’ of ‘zonsopkomst’ en verwijst naar het moment waarop de dag begint. In het lied wordt “te recuerdo al amanecer” gebruikt om te laten voelen dat de herinnering aan deze persoon er al is zodra de nieuwe dag aanbreekt, wat het verdriet extra poëtisch maakt.
Een man wordt wakker en het eerste waar hij aan denkt is zij. Waarom ze weg is, hoor je nergens. Hij somt alleen op wat er over is: een spiegel die niet liegt, een gezicht dat hij niet meer herkent en mensen die "siempre tan igual" (altijd hetzelfde) voorbijlopen terwijl zijn eigen leven stilstaat.
Het refrein draait om één zin: "Si no te hubieras ido sería tan feliz" (Als je niet was weggegaan, zou ik zo gelukkig zijn). Die vorm hubieras ido is de Spaanse voltooid verleden tijd van de aanvoegende wijs, de tijd voor dingen die niet meer terug te draaien zijn, en daarom klinkt het hele nummer als spijt zonder uitweg. Het mooiste beeld is "El frío de mi cuerpo pregunta por ti" (De kou in mijn lichaam vraagt naar jou): niet hij vraagt naar haar, zijn lichaam doet het. Marco Antonio Solís schreef het nummer, Maná maakt er een trage rockballad van.