Déraisonne komt van het werkwoord déraisonner, wat 'onredelijk redeneren' of 'afwijken van de rede' betekent. Het is een intrigerend woord dat een diepere emotionele staat beschrijft dan alleen 'denken'.
In de context van het lied zingt Indila: "Et si parfois je déraisonne, Ton absence est mon seul hiver." Ze gebruikt het om uit te drukken dat ze soms haar verstand verliest of irrationeel wordt, en dat de afwezigheid van de geliefde de oorzaak is van deze emotionele verwarring. Het geeft een poëtische diepte aan haar gevoelens.
In ‘Feuille D’automne’ van de Franse zangeres Indila spreekt iemand die zichzelf vergelijkt met een gevallen blad: « Tout comme une feuille morte, échouée près de ta porte » [Net als een dood blad, aangespoeld bij jouw deur]. Ze wacht tot de wind opsteekt en haar weer vooruit draagt, naar alles wat haar sterker en hoger maakt. De seizoenen geven haar gedachten kleur: duizend kleuren laten haar hart sneller slaan, terwijl ze onder een treurwilg droomt van een beter leven. Toch is wachten moeilijk. Ze zegt dat ze de herfst laat voorbijgaan, maar dat haar hart haar dwingt om toe te geven dat ze de ander nooit zal verlaten. Zijn of haar afwezigheid noemt ze haar enige winter, een mooie maar ook behoorlijk dramatische manier om te zeggen dat zonder die persoon alles koud voelt.
Langzaam verandert de kou in verwachting. Terwijl ze zachtjes neuriet en de klokken hoort, gelooft ze: « Tu viendras, toi qui m’es si cher » [Jij zult komen, jij die zo dierbaar voor me bent]. Wanneer die persoon er uiteindelijk is, hoeft ze niemand meer te verwachten en stralen lente en zomer weer. De regel « Toute une vie n’est qu’un seul jour sur terre » [Een heel leven is op aarde maar één dag] maakt het lied extra mijmerend: tijd lijkt kort, dus blijf hopen zolang het kan. Aan het einde telt ze de uren niet meer, wordt ze tot de dageraad gewiegd en is het buiten minder koud. De herfst is dan niet verdwenen, maar het wachten voelt eindelijk lichter.