Accarezza betekent “streelt” of “liefkoost”. In het lied beschrijft het hoe een traan over iemands gezicht glijdt en bijna teder lijkt te strelen, terwijl die persoon lacht en zegt dat het regen is.
Het werkwoord klinkt poëtisch en is minder alledaags dan het gewone toccare (“aanraken”), waardoor het een bijzonder beeld oproept van zachtheid en genegenheid.
In “Una Finestra Tra Le Stelle” zingt Annalisa over iemand die haar blik op de wereld verandert. Ze zegt: “Cambio faccia, cambio modo di pensare” [Ik verander van gezicht, ik verander mijn manier van denken]. Zelfs een traan krijgt iets speels: als die persoon zegt dat het regent, gaat ze mee in dat kleine grapje. In een omhelzing wordt angst zachter, en ze merkt zelfs “il profumo della notte” [de geur van de nacht] op. Liefde maakt haar aandachtiger voor dingen die ze eerder niet kon zien.
Het mooiste beeld komt in het refrein: “Disegna una finestra tra le stelle da dividere col cielo, da dividere con me” [Teken een raam tussen de sterren, om te delen met de hemel, om met mij te delen]. Dat raam is geen echt raam, maar een bijzondere plek die ze samen kunnen maken en bekijken. Een kus voelt voor haar bijna als zuurstof die rechtstreeks naar haar hart gaat: “l’ossigeno mi arriva dritto al cuore, solo se mi baci te” [de zuurstof komt recht naar mijn hart, alleen als jij me kust]. Best een flinke uitspraak, maar precies daardoor klinkt de verliefdheid zo direct: bij deze persoon heeft ze uiteindelijk niets anders meer nodig.