Ghiacciai betekent 'gletsjers'. Het is een onverwacht en beeldend woord om tegen te komen in een popsong, wat het meteen interessant maakt.
In de tekst "Siamo dentro i ghiacciai" (We zijn in de gletsjers) creëert Annalisa een krachtige metafoor voor een relatie die koud, stil en misschien wel vastgelopen is. Het roept een gevoel van isolement en bevroren emoties op, wat de luisteraar nieuwsgierig maakt naar de rest van het verhaal.
Soms weet je dondersgoed dat een relatie voorbij is, maar weiger je gewoon om echt op te hangen. De Italiaanse zangeres Annalisa zingt in haar popsong Dieci precies over dat schemergebied waarin afscheid nemen maar niet lukt. Ze zit met wijn op bed te eten na het werk, kijkt naar de stromende regen op zaterdag en weet dat het kouder wordt in huis zonder de ander. Toch blijft ze hangen in de chaos van rommelige kleren, slapen op een parkeerplaats en ruziemaken in het appartement. De wanhoop spat er lekker lomp vanaf met regels als "Non ho tempo, deciditi" (Ik heb geen tijd, hak een knoop door) terwijl ze tegelijk toegeeft dat ze die ene kans van de honderd toch weer wil grijpen.
De kern van het nummer zit in de hardnekkige ontkenning van een definitief einde. Ze zingt "L'ultima volta è sacra" (De laatste keer is heilig), maar maakt er meteen een grap van door toe te geven dat er nog minstens tien van die 'laatste keren' nodig zijn: "Serviranno ancora dieci ultime volte" (Er zijn nog tien laatste keren nodig). Leuk voor je Italiaanse woordenschat is haar wens voor een "caffellatte corretto" (koffie met melk aangelengd met een scheut sterke drank, meestal likeur of grappa), precies de oppepper die je nodig hebt na zo'n emotionele uitputtingsslag. Het is een herkenbaar relaas over zoenen op straat en nog één berichtje sturen na een uur, puur om het onvermijdelijke vertrek uit te stellen.