Impronta oznacza „ślad” lub „odcisk”, czyli znak pozostawiony przez kogoś albo coś. W piosence wyrażenie la tua impronta sul cuscino oznacza „twój ślad na poduszce” i poetycko opisuje wspomnienie ukochanej osoby, którego nie da się łatwo wymazać.
„Come Vorrei” Ricchi e Poveri to prośba osoby, która nie potrafi pogodzić się z oddaleniem ukochanej osoby. Zima robi tu za bardzo konkretną scenerię: bohater nie śpi, siedzi zamknięty w domu, za szybą pada śnieg, a on czeka przy ogniu. Mówi: „Ci sono giorni in cui non dormo e penso a te” [Są dni, kiedy nie śpię i myślę o tobie]. Nawet Boże Narodzenie, które było zaledwie rok wcześniej, nie smakuje już tak samo. „Non è Natale da una volta nella vita” [To nie jest Boże Narodzenie jak tamto, jedyne w życiu] pokazuje, że wspomnienie szczęśliwego czasu wciąż porównuje się z obecną, smutną wieczorną ciszą.
Najmocniej wraca życzenie z refrenu: „Come vorrei che tu mi amassi a modo mio” [Jak bardzo chciałbym, żebyś kochała mnie po mojemu]. To brzmi szczerze, ale też trochę egoistycznie, bo narrator chce, by druga osoba kochała według jego potrzeb. Wie, że powinien zrozumieć jej odejście i nie kochać kogoś, kto nie chce być kochany, lecz zazdrość nie daje mu spokoju. Porównuje znikającą miłość do śniegu topniejącego w słońcu, „senza parole” [bez słów]. W finale nie pojawi się już inna kobieta, która wymaże ślad ukochanej na poduszce, a nawet księżyc nie chce zostać mu blisko. To bardzo samotny obraz: po odejściu nie zostaje rozmowa ani pocieszenie, tylko puste miejsce, pamięć i czekanie.