Eigenarten oznacza 'osobliwości' lub 'dziwactwa'. To słowo, które odnosi się do unikalnych cech, nawyków lub manier, które wyróżniają daną osobę.
W piosence Max Raabe śpiewa o tym, jak dobrze rozumieją swoje wzajemne Eigenarten – zarówno te „krzywe” (schrägen), jak i „piękne” (schönen). Podkreśla to głębię ich relacji, gdzie akceptują i doceniają swoje indywidualne cechy, co jest kluczowe dla trwałego związku.
„Ans Herz Geh’n” to ciepła, bezpośrednia prośba o bliskość. Osoba mówiąca pyta: „Willst du mir nicht ans Herz gehen?” [Czy nie chcesz stać mi się bliski?]. Niemieckie wyrażenie „ans Herz gehen” nie oznacza dosłownie dotykania serca. Mówi o kimś, kto bardzo nas porusza i jest dla nas ważny. Dalej pojawia się prośba o uścisk: „Nimm’ mich in den Arm” [Weź mnie w ramiona], bo wtedy obojgu znów zrobi się ciepło. Jest też ból, samotność i niezwykłe zdanie „Mein Glück macht Inventur” [Moje szczęście robi inwentaryzację], czyli obraz szczęścia, które jak ktoś porządkujący zapasy sprawdza, czego właściwie mu brakuje.
Najważniejsza jest tu relacja oparta na akceptacji i zaufaniu. „Lass mich nicht allein” [Nie zostawiaj mnie samego], a zaraz potem: „Lassen wir uns einander nie im Stich” [Nigdy się nawzajem nie opuszczajmy]. Dwie osoby znają swoje „Eigenarten” [osobliwości, dziwactwa], widzą zarówno rzeczy „schräge” [nieco dziwne], jak i piękne, przechodzą przez kłótnie i godzenie się. Nie muszą udawać kogoś innego, bo „du mich lässt, wie ich bin, und ich dich” [pozwalasz mi być takim, jaki jestem, a ja pozwalam tobie być takim, jaki jesteś]. A gdy pada „Der Rest ist mir egal” [Reszta mnie nie obchodzi], brzmi to jak bardzo stanowcza deklaracja: liczy się ta więź, wzajemne trzymanie się blisko i zaufanie, nie cała reszta świata.