Lohduttomin to forma superlatiwu od słowa "lohduton", które oznacza "beznadziejny" lub "pocieszający". Zatem "lohduttomin" tłumaczy się jako "najbardziej beznadziejny" lub "najmniej pocieszający".
W kontekście piosenki, Anna Puu używa tego słowa, aby opisać jedną z zasad miłości, która jest najbardziej bolesna i trudna do zaakceptowania: "Emme saa tarvita toisiamme / Niin että vajotaan / Emmekä elää voi omillamme / Tämä on sääntö lohduttomin" (Nie możemy potrzebować siebie nawzajem / Tak, że upadamy / Ani nie możemy żyć sami / To jest najbardziej beznadziejna zasada). To słowo doskonale oddaje dramatyzm i wewnętrzny konflikt związany z zakazaną miłością.
„Säännöt Rakkaudelle” znaczy „Zasady dla miłości”. Anna Puu przedstawia dwoje ludzi, którzy czują do siebie coś silnego, ale próbują trzymać się granic. Już pierwsza zasada brzmi: „Me emme saa haluta toisiamme” [Nie wolno nam siebie pożądać], żeby nie kłamać swoim bliskim w domu. Następna zabrania nawet powiedzenia: „Mitäpä jos kaiken riisuisimme?” [A co, gdybyśmy wszystko z siebie zdjęli?]. To bardzo bezpośrednie zdanie, więc napięcie między nimi nie pozostaje długo ukryte.
Najciekawsze jest to, że te zasady brzmią rozsądnie, a jednocześnie coraz trudniej ich przestrzegać. Nie mogą patrzeć na siebie tak, by „prawda się ujawniła”, nie mogą potrzebować się nawzajem aż do utraty samodzielności i mają „skręcić do domu na czas”. Obraz skrzyżowania działa tu jak znak ostrzegawczy: trzeba zwolnić i zawrócić, zanim wydarzy się coś nieodwracalnego. A potem pojawia się ostatnia zasada: „Emme saa hylätä toisiamme” [Nie wolno nam się porzucić], po której pada pytanie: „Entä jos sittenkin rakastumme?” [A co, jeśli jednak się zakochamy?]. Piosenka zostawia więc dwoje ludzi pomiędzy lojalnością wobec dotychczasowego życia a uczuciem, którego nie da się łatwo zamknąć w żadnym regulaminie.