Полнеба dosłownie oznacza „pół nieba”. To ciekawe słowo, które łączy w sobie „pół” (пол) i „niebo” (неба), tworząc obraz czegoś, co zajmuje dużą część horyzontu.
W kontekście piosenki, „В полнеба гроза” (Burza na pół nieba) maluje żywy obraz nadciągającej, potężnej burzy, która dominuje krajobraz. To poetyckie wyrażenie, które nadaje tekstowi dramatyzmu i głębi.
„Снег” („Śnieg”) Zemfiry opiera się na krótkich, filmowych obrazach spotkania, które jeszcze się nie wydarzyło albo trwa gdzieś poza zwykłym czasem. Podmiot liryczny mówi: „Я вижу тебя / Слышу тебя” („Widzę cię / Słyszę cię”), choć druga osoba biegnie dopiero „по крышам” („po dachach”). To trochę nierzeczywista droga, jakby ktoś bardzo się spieszył, bo „боишься опоздать” („boisz się spóźnić”). Nad nimi rozciąga się „в полнеба гроза” („burza na pół nieba”), a wydarzenia dzieli „полжизни назад” („pół życia temu”). Ta ogromna skala brzmi trochę przesadnie, ale właśnie dlatego prośba „Отдай мне своё сердце” („Oddaj mi swoje serce”) wypada tak bezpośrednio.
Najważniejszy punkt oczekiwania powraca jak zaklęcie: „Когда снег начнётся / Снег начнётся” („Kiedy zacznie padać śnieg / Śnieg zacznie padać”). Bohaterowie mają usiąść i czekać, a druga osoba może po drodze opowiedzieć swoje sekrety: „Скажи мне свои тайны / И где тебя искать” („Powiedz mi swoje tajemnice / I gdzie mam cię szukać”). Tekst nie wyjaśnia, czy śnieg oznacza prawdziwą pogodę, czy moment, na który oboje czekają. Zostawia za to prostą, piękną zagadkę: ktoś jest widziany i słyszany, biegnie przez dachy, a spotkanie nastąpi wtedy, gdy świat przykryje śnieg.