Primaveras betekent letterlijk 'lentes'. Het is een prachtig en poëtisch woord dat de seizoenen van het jaar oproept.
In dit lied gebruikt Vicente Fernández het woord op een hyperbolische manier om de diepte van zijn liefde uit te drukken. Hij zingt over "un millón de primaveras" (een miljoen lentes), wat een onvoorstelbaar lange tijd is, om te benadrukken dat hij zijn geliefde voor altijd zal aanbidden. Het is een ontroerende manier om de eeuwigheid van zijn gevoelens te beschrijven.
In dit nummer van de Mexicaanse zanger Vicente Fernández vraagt de verteller zijn geliefde om nog even geduld te hebben. Zij wil niet meer over zijn liefde horen, vraagt hem haar naam uit zijn liederen en gedicht te verwijderen, en ergert zich zelfs aan de hond die blij blaft wanneer zij aankomt. Toch lukt vergeten hem niet snel. Hij zegt: “Solo falta un millón de primaveras” [er ontbreken nog maar een miljoen lentes] en “Unos cuantos siglos solo he de adorarte” [ik hoef je nog maar een paar eeuwen te aanbidden]. Dat is natuurlijk expres overdreven: voor hem duurt het vergeten bijna een eeuwigheid.
De humor zit in zijn veel te grote belofte. Hij zegt dat hij haar uiteindelijk niet meer zal lastigvallen, niet meer voor haar zal zingen en dat de hond ook niet meer naar haar zal blaffen. Maar eerst moet zij volgens hem gewoon “aguanta” [houd nog even vol] en “Ten paciencia” [heb geduld]. Zelfs nadat zij om stilte vraagt, blijft hij haar liefde bezingen. Het resultaat is een slimme mix van verlangen, koppigheid en zelfspot: hij belooft afscheid, maar plant dat afscheid pas na een miljoen lentes.