Fagulhando komt van het Portugese werkwoord 'fagulhar', wat 'vonken' of 'fonkelen' betekent, zoals vuur dat kleine vonkjes verspreidt. Het is een levendig en poëtisch woord dat je niet elke dag tegenkomt in liedjes.
In dit lied wordt de kus beschreven als iets dat voor altijd blijft fonkelen in kleuren: "'O Beijo' para sempre fagulhando em cores" ('De Kus' voor altijd vonkend in kleuren). Het woord geeft de herinnering een bijna magische, stralende kwaliteit.
Laat je niet gek maken door cynische grappen over de liefde: dat is de boodschap waarmee de Braziliaanse zangeres Vanessa da Mata haar popnummer opent. Ze zingt dat ze opgroeide met "anedotas, clichês e chacotas" (grappen, clichés en bespottingen) over trouwen en samenwonen. Ze gebruikt daarbij het informele Portugese woord "amasiar" (hokken of ongehuwd samenwonen). Mensen om haar heen deden alsof verliefd worden een zwaktebod is: "Se entregar seria fraquejar" (je overgeven zou verzwakken zijn). Maar Vanessa veegt die angst van tafel. Het echte falen zit voor haar niet in een gebroken hart, maar in opgeven zonder het te proberen ("Mas o pior não é não conseguir, é desistir de tentar").
Natuurlijk stelt ze zichzelf ook de bange vragen: wat als de romantiek vervliegt en we elkaar later niet eens meer herkennen? Toch kiest ze vol overtuiging voor optimisme met een prachtige kunstvergelijking. Ze noemt haar relatie "um quadro de Klimt, 'O Beijo'" (een schilderij van Gustav Klimt, 'De Kus'). Die vonkende gouden kleuren moeten de tijd trotseren. Haar ultieme droombeeld is heerlijk nuchter en romantisch tegelijk: eindigen als "dois velhos felizes, de mãos dadas numa tarde de sol" (twee gelukkige oudjes, hand in hand op een zonnige middag). Geen wonder dat ze daarna de woorden "Te amo" (ik hou van jou) blijft herhalen als een vrolijke bezwering.