Cobblestone verwijst naar 'kindereitjes' of 'straatstenen'. Het is een specifiek woord dat een levendig beeld oproept van oude, smalle straatjes, wat perfect past bij de sfeer van het lied.
In de context van het lied, "Narrow streets of cobblestone", draagt het bij aan de melancholische en introspectieve reis van de verteller. Het is een woord dat je niet vaak tegenkomt in popmuziek en daardoor extra interessant is.
Dit lied, oorspronkelijk van Simon & Garfunkel en hier prachtig uitgevoerd door de Amerikaanse a capella groep Pentatonix, begint met een gesprek met een oude vriend: de duisternis. De zanger beschrijft een visioen dat in zijn slaap is geplant en dat achterblijft in "het geluid van de stilte". Dit zet de toon voor een lied over diepe gedachten en een gevoel van isolatie, zelfs te midden van duizenden mensen.
Terwijl de zanger alleen door de koude, vochtige straten loopt, wordt de nacht plotseling verlicht door een fel neonlicht. In dit licht ziet hij een menigte mensen die wel praten, maar niet echt iets zeggen, en wel horen, maar niet echt luisteren. Ze aanbidden een "neon god" die ze zelf hebben gemaakt. De zanger probeert hen te waarschuwen dat deze stilte, dit gebrek aan echte verbinding, groeit als een kanker. Zijn woorden worden echter niet gehoord. De boodschap van het lied is dat de ware wijsheid niet in de felle lichten te vinden is, maar juist op de meest alledaagse plekken, gefluisterd in "het geluid van de stilte".