Το «puinhoop» μεταφράζεται κυριολεκτικά ως «σωρός από ερείπια» ή «χάος, ακαταστασία». Είναι μια λέξη που περιγράφει μια κατάσταση απόλυτης αταξίας ή σύγχυσης.
Στο τραγούδι, η Meau τραγουδάει «Ik leef van de puinhoop, leef voor de pijn» (Ζω από το χάος, ζω για τον πόνο). Αυτό δείχνει μια ενδιαφέρουσα στάση απέναντι στη ζωή, όπου η καλλιτέχνιδα βρίσκει νόημα ή έμπνευση ακόμα και μέσα στις δυσκολίες και την αταξία. Είναι μια δυνατή και ασυνήθιστη έκφραση που ξεχωρίζει.
Το τραγούδι "22" της Meau είναι μια ειλικρινής ματιά στην αναστάτωση και την αυτογνωσία που συχνά συνοδεύουν τα πρώτα χρόνια της ενηλικίωσης. Η Meau τραγουδάει για το πώς αισθάνεται ότι «είναι λίγο υπερβολικό» («Het is me eventjes te veel geworden») και πώς προσπαθεί να είναι ειλικρινής με τον εαυτό της, χωρίς πλέον να κρύβει τίποτα. Είναι μια περίοδος που νιώθει μόνη, σαν να «αιωρείται» («voelt het of ik zweef»), αλλά παρόλα αυτά προχωράει, ακόμα κι αν ξέρει ότι ίσως δεν είναι το καλύτερο. Είναι 22 και παραδέχεται ότι είναι «ίσως λίγο αφελής» («misschien nog een beetje naïef»), εγωίστρια και ερωτεύεται πολύ γρήγορα.
Λέει ότι «χωρίς χάος δεν υπάρχει τίποτα» («zonder chaos is er toch niks aan») και ότι ζει από την αναστάτωση και τον πόνο. Παρά την αφέλεια, θέλει «όλοι να βλέπουν μόνο το καλό» («iedereen alleen het goeie ziet»). Αναρωτιέται αν έχει πει ψέματα στον εαυτό της και στους άλλους για το ποια είναι, αλλά ο πόνος την εμπνέει και ξέρει ότι μαθαίνει. Είναι μια γλυκόπικρη παραδοχή ότι δεν έχει ιδέα τι κάνει, αλλά ταυτόχρονα υπάρχει μια ελπίδα ότι όλοι «είμαστε στο δρόμο για το καλύτερο» («wij onderweg zijn naar beter allemaal»), καθώς είμαστε τόσο μικροί ανάμεσα στα αστέρια και το σύμπαν.