Strandkorb to charakterystyczny niemiecki kosz plażowy z wysokim oparciem i osłoną przed wiatrem, spotykany zwłaszcza nad Morzem Bałtyckim i Północnym. W piosence przywołuje romantyczne wspomnienie wiosny spędzonej z ukochaną osobą nad Bałtykiem, dzięki czemu jest bardzo obrazowym i typowo niemieckim słowem.
W „Nicht So Schnell” Max Giesinger pokazuje osobę, która utknęła w oczekiwaniu po odejściu bliskiej osoby. Czas stracił dla niej znaczenie: „Weiß nicht wie lang ich hier schon stehe” [Nie wiem, jak długo już tu stoję], dni stają się coraz krótsze, a powrót ukochanej osoby nie następuje. Mimo to narrator wciąż zostawia otwarte drzwi: „Ich warte für den Fall der Fälle” [Czekam na wszelki wypadek], czyli na możliwość, że druga osoba zmieni zdanie. To trochę naiwne, trochę wzruszające, a nawet odrobinę uparte. Wspomnienie wiosny nad Bałtykiem, leżaka plażowego i ukochanej osoby w ramionach sprawia, że czekanie wydaje się jeszcze trudniejsze.
Najmocniejszy obraz pojawia się w refrenie: „Und mein Herz liegt auf Eis” [A moje serce leży na lodzie]. Serce nadal „tańczy”, „żyje” i „śmieje się”, ale bije coraz wolniej. Dlatego powtarzające się „Nur nicht so schnell” [Tylko nie tak szybko] brzmi jak opis życia po rozstaniu: wszystko jeszcze działa, lecz nic nie ma już dawnego tempa. Pod koniec lód nie chce się roztopić, a narrator przyznaje, że serce „wird nicht mehr warm” [już się nie ogrzeje]. Tytuł odnosi się więc do tego spowolnionego życia i do uczucia, które nie znika od razu, tylko stopniowo traci siłę.