Strandkorb is een typisch Duitse strandstoel met een hoge, gevlochten kap die bescherming biedt tegen wind en zon. In het lied roept dit woord een warme herinnering aan de Oostzeekust op, waar de zanger samen met zijn geliefde in een strandkorf zat.
In “Nicht So Schnell” van de Duitse artiest Max Giesinger wacht iemand nog steeds op een geliefde die niet is teruggekomen. Hij weet niet meer hoe lang hij daar staat en zegt tegen anderen dat het wel te verdragen is, maar ondertussen heeft hij nergens anders aan gedacht dan aan wachten. Vooral de regel “Ich warte für den Fall der Fälle” [Ik wacht voor het geval dat] klinkt veelzeggend: hij houdt rekening met een onverwachte terugkeer, ook al kan hij daar geen zekerheid aan ontlenen.
De herinneringen maken dat wachten heel concreet. Hij denkt aan de lente aan de Oostzee, met een strandstoel en zijn geliefde in zijn armen. De Oostzee, in het Duits die Ostsee, is de zee tussen Duitsland en Scandinavië. Tegenover die warme herinnering staat zijn hart, dat volgens hem “auf Eis” ligt [op ijs ligt]. Het hart leeft nog, kan lachen en dansen, maar alles gaat langzamer: “Nur nicht so schnell” [Alleen niet zo snel]. Dat is een mooie, een tikje pijnlijke manier om te zeggen dat hij nog verdergaat, maar zonder de energie en warmte van vroeger.