Kulkurina pochodzi od słowa kulkuri, które oznacza wędrowca, włóczęgę lub tułacza. Przyrostek -na wskazuje na stan lub rolę, więc kulkurina tłumaczy się jako „jako wędrowiec” lub „w roli wędrowca”.
W kontekście piosenki, słowo to doskonale oddaje ducha podróży i swobody, o której śpiewa Korpiklaani. Jest to interesujące słowo, które nie pojawia się w każdej piosence, a jednocześnie jest łatwe do zapamiętania i ma pozytywne konotacje związane z przygodą i odkrywaniem świata.
„Tequila” Korpiklaani to pijacka pieśń drogi, w której fińscy wędrowcy ruszają „Miesten mieli maailmalle” [męska myśl kieruje się w świat], ścieżkami, których jeszcze nie znają, przez morza i drogi. Podróżnik przemierza świat jako kulkurina, czyli włóczęga, gra ludziom z nieznanych krajów i pije „elämän janoon” [z pragnienia życia]. Kiedy trafia do Meksyku, życie smakuje tequilą, a w Brazylii caipirinhą. Argentyna, Kolumbia, Chile i Brazylia tworzą tu mapę pełną nazw miejsc i alkoholi, bardziej szaloną trasę biesiadnika niż dokładny przewodnik.
Najzabawniejsze jest to, że bohater przez długi czas w ogóle nie martwi się jutrem: podróżuje, gra, urządza uczty i korzysta z każdej chwili. Prosty refren „Caipirinha, tequila, caipirinha, tequila” [caipirinha, tequila, caipirinha, tequila] brzmi jak toast, który po kilku powtórzeniach sam prowadzi śpiew. Dopiero gdy radość się starzeje, a pragnienie zostaje zaspokojone, pojawia się myśl o domu: „Koto mieltä myöden” [dom zgodny z sercem, dom, którego się pragnie]. To piosenka o włóczędze, który objechał świat za muzyką i kieliszkiem, lecz w końcu odkrył, że powrót do domu też może być dobrą drogą.