Мерехтить [merekh tyt] betekent “flakkert”, “fonkelt” of “glinstert”, afhankelijk van de context. Het is een beeldend en poëtisch werkwoord dat je niet in elk alledaags lied tegenkomt.
In dit nummer beschrijft мерехтить [merekh tyt] hoe angst zichtbaar oplicht in de ogen van kinderen, in de regel over тривога [tryvoha] (onrust of angst). Daardoor krijgt een emotie een bijna tastbare, flikkerende vorm.
In “Changes” klinkt verandering niet als iets magisch dat vanzelf gebeurt. De zanger zegt: “No we can’t change the weather” [nee, we kunnen het weer niet veranderen], “But we can change our hearts” [maar we kunnen wel onze harten veranderen]. Samen probeert men de tijd voor te blijven, elkaar op te rapen tijdens een val en bloemen in de grond te planten. Dat beeld is opvallend: tussen dreiging en verlies blijft er ruimte om iets levends te laten groeien. De regels over bidden tot de goden van goed en kwaad en het “breken van de vloek” klinken vastberaden, bijna als een bevel aan het lot.
In het Oekraïense deel wordt die strijd veel concreter. Vrijheid is aantrekkelijk, maar niet iedereen gelooft erin of krijgt haar zomaar. Er zijn bommen, mislukte plannen en mensen die hun eigen land en familie verdedigen. De scherpe beelden van mijnen die met de handen worden aangepakt en van planten in een tuin waar mijnen liggen, maken de situatie tegelijk absurd en gevaarlijk. Later klinkt de vraag “Хто покаже нам шлях, що веде до бога” [wie zal ons de weg naar God wijzen?], gevolgd door angst die opnieuw in kinderogen verschijnt. Toch blijft het refrein zoeken naar een uitweg: “I guess I need to stay in love” [ik denk dat ik verliefd moet blijven] en “Set me free” [bevrijd me]. Liefde, geloof en volhouden zijn hier geen zachte versieringen, maar manieren om niet uit elkaar te vallen.