Tarkenee is een interessant Fins werkwoord dat letterlijk vertaalt naar "het is warm genoeg" of "je kunt het uithouden (qua temperatuur)". Het is een veelvoorkomend woord in de Finse wintercultuur, maar in deze context krijgt het een dubbele betekenis.
In het nummer gebruikt JVG het om te zeggen dat, ondanks de uitdagingen en de koude realiteit van het leven, ze het nog steeds "warm genoeg" hebben, oftewel: ze redden zich wel. Het is een uitdrukking van veerkracht en doorzettingsvermogen, wat het een pakkend en memorabel woord maakt.
In “Tarkenee” (“het is hier warm genoeg”) van de Finse artiest JVG klinkt een chaotische dag in Finland: Ville wordt wakker in een smerige hoek, een oude pizza stinkt en de buren maken alweer ruzie. De sneeuw en het skiën komen terug in “Sukset välil lipsuu, mut ladult me ei poistuta” [Onze ski’s glijden soms weg, maar we verlaten de loipe niet]. Het is donker geworden en er is veel werk, maar de verteller blijft staan. “Mutta beibi kyllä täällä tarkenee” [Maar baby, hier is het warm genoeg] werkt daardoor bijna als een brutale grap: buiten of in zijn leven kan het rommelig zijn, toch doet hij alsof hij zich prima redt.
De tekst zit vol Finse spreektaal en zelfspot. “Kaikkee mä oo kuullu hulluks mua on luultu” [Ik heb alles wel gehoord, ze dachten dat ik gek was] zegt dat hij kritiek gewend is, terwijl “pleksit ihan pienest huurru” [mijn bril beslaat niet zomaar] laat horen dat hij zich niet snel van de wijs laat brengen. Hij is niet bepaald “fresh”, slaapt zich soms door de ochtend heen en draagt zelfs een zonnebril binnen of op donkere momenten: “Siks blehat ei lähe mun pääst” [Daarom gaat mijn zonnebril niet van mijn hoofd]. Aan het einde duiken zijn moeder en vader op in een herinnering aan vroeger opscheppen en dingen moeten bewijzen. De herhaalde vraag “Tarkeneeks tääl?” [Kun je het hier uithouden?] maakt het refrein extra leuk: een stoere, licht absurde manier om te vragen of iemand deze drukke, koude wereld aankan.