Silex betekent 'vuursteen'. Het is een ongebruikelijk en poëtisch woord dat je niet vaak tegenkomt in songteksten.
In dit lied gebruikt Françoise Hardy het om een contrast te creëren: "Mon coeur de silex / Vite prend feu" (Mijn hart van vuursteen / Vat snel vlam). Dit suggereert dat hoewel haar hart van nature hard en onbuigzaam lijkt, het toch snel ontvlamt door liefde, wat een intrigerende tegenstelling is.
In dit lied probeert de verteller een afscheid uit te stellen. Ze wil niet zomaar reageren of voor haar ex-partner staan met tranen in haar ogen. De vraag „Comment te dire adieu” betekent „Hoe moet ik afscheid van je nemen?” en keert steeds terug, alsof ze de juiste woorden maar niet kan vinden. Ze vraagt zelfs om „une explication” [een uitleg], omdat een verklaring haar beter lijkt dan een stil afscheid. Dat klinkt tegelijk wanhopig en een beetje geestig: het woord ex zit telkens verstopt in woorden als explication en expliquer.
De beelden maken het verschil tussen hen duidelijk. Haar „cœur de silex” [hart van vuursteen] vat snel vlam, terwijl zijn „cœur de pyrex” [hart van Pyrex-glas] tegen het vuur kan: zij raakt dus snel van streek, hij blijft koel. Ze noemt ook „nos nuits blanches, nos matins gris-bleu” [onze slapeloze nachten, onze grijsblauwe ochtenden], herinneringen aan hun samenzijn die hij heeft afgewezen. À l’index betekent hier dat hij die nachten en ochtenden terzijde heeft geschoven. Achter een „Kleenex” [zakdoekje] zou ze haar ogen beter durven tonen. Het lied balanceert zo tussen verdriet, woordgrappen en een heel concrete angst: hoe zeg je vaarwel tegen iemand van wie je nog geen afscheid wilt nemen?