Lacrima oznacza 'łza'. To słowo, choć proste, jest niezwykle poetyckie i centralne dla emocjonalnego przekazu piosenki.
Elisa używa go w niezwykły sposób, śpiewając "Siamo nella stessa lacrima" (Jesteśmy w tej samej łzie) oraz "Luce che cade dagli occhi, sui tramonti della mia terra, su nuovi giorni in una lacrima" (Światło, które spada z oczu, na zachody słońca mojej ziemi, na nowe dni w łzie). Łza staje się tu metaforą wspólnego doświadczenia, intymności i odnowy, co nadaje jej głębsze znaczenie niż tylko fizyczny płyn.
Luce (Tramonti A Nord Est) to utwór o bezbronności i potrzebie czystej, niczym niezmąconej prawdy w relacji. Włoska artystka Elisa zaczyna od prostego wołania: Parlami, come il vento fra gli alberi (Mów do mnie jak wiatr wśród drzew). Przyznaje wprost, że nie stawia żadnych barier i stawia na szczerość: Non ho difese ma ho scelto di essere libera (Nie mam obrony, ale wybrałam bycie wolną). Pyta drugą osobę, czy zaopiekuje się wszystkim tym, co od niej dostała (Avrai cura di tutto quello che ti ho dato), bez udawania i bez gierek.
Najmocniejszym obrazem w piosence jest ten, w którym dwoje ludzi łączy się we wspólnym doświadczeniu: Siamo nella stessa lacrima, come un sole e una stella (Jesteśmy w tej samej łzie, jak słońce i gwiazda). Pojawia się tu światło spadające prosto z oczu na zachody słońca jej rodzinnych stron (Luce che cade dagli occhi, sui tramonti della mia terra). Zamiast uciekać przed trudnymi emocjami, artystka stwierdza krótko, że oddech nie kłamie, a w bólu nie ma niczego złego. Kończy serią próśb Ascoltami (Wysłuchaj mnie), po czym na samym końcu rzuca celne: Ascoltati (Posłuchaj samego siebie).