Naufragare oznacza „rozbić się” lub „zatonąć”, zwykle w odniesieniu do statku, ale może być też użyte metaforycznie. W piosence Elisa śpiewa „mentre lascio naufragare un ridicolo pensiero”, czyli „kiedy pozwalam zatonąć absurdalnej myśli”, przedstawiając pozbywanie się niepotrzebnych emocji w bardzo obrazowy sposób.
„Gli Ostacoli Del Cuore” („Przeszkody serca”) to piosenka o bliskości, która nie polega na tym, że dwoje ludzi wie o sobie wszystko. Przeciwnie: narrator powtarza „Quante cose che non sai di me” [„Ile rzeczy o mnie nie wiesz”] i dodaje „Quante cose che non puoi sapere” [„Ile rzeczy nie możesz wiedzieć”]. Wspólna relacja przypomina podróż, na którą zabiera się zarówno rzeczy potrzebne, jak i takie, które można wyrzucić: „Quante cose da portare nel viaggio insieme” [„Ile rzeczy zabrać we wspólną podróż”], a później „Quante cose da buttare” [„Ile rzeczy wyrzucić”]. To bardzo trafny obraz: sekretów nie da się od razu rozpakować jak prezentu, a niektóre myśli lepiej zostawić za sobą.
Najbardziej podoba mi się to, że przeszkody nie są tu wyłącznie ciężarem. Pomiędzy nimi pojawiają się magia, ironia, radość i energia. Narrator mówi, że sekretnymi myślami można się troszczyć, lecz zaraz przyznaje: „E a parlare ero io / Sono io che li ho prestati” [„To ja mówiłem / To ja je pożyczyłem”]. Jest w tym odrobina autoironii, jakby ktoś odkrył, że własne myśli sam zdradził. Morze pozwala mu zatopić „un ridicolo pensiero” [„śmieszną, niedorzeczną myśl”], a energia popycha go „fra il mio dire ed il mio fare” [„między tym, co mówię, a tym, co robię”]. W wykonaniu Elisy z gościnnym udziałem Ligabue te obrazy tworzą opowieść o uczeniu się drugiej osoby, o szczerości, która czasem hałasuje, i o wspólnym marszu mimo przeszkód.