Το solfège αναφέρεται σε ένα σύστημα μουσικής εκπαίδευσης για την εκμάθηση της ανάγνωσης και της γραφής μουσικής. Είναι μια λέξη που δεν συναντάμε συχνά σε τραγούδια, καθιστώντας την μοναδική και ενδιαφέρουσα.
Στο τραγούδι, η Edith Piaf λέει «J'en ai tout un solfège sur cet air qui bat», που σημαίνει «Έχω ένα ολόκληρο σολφέζ πάνω σε αυτή τη μελωδία που χτυπάει». Χρησιμοποιεί τη λέξη μεταφορικά για να εκφράσει ότι έχει μια ολόκληρη συλλογή από λύπες και αναμνήσεις, οργανωμένες σαν μια μουσική σύνθεση, που συνδέονται με αυτή τη μελωδία που την στοιχειώνει.
Έχεις κολλήσει ποτέ με μια μελωδία που αρνείται πεισματικά να φύγει από το κεφάλι σου; Η Edith Piaf τραγουδά ακριβώς για αυτό το βάσανο στο κλασικό γαλλικό chanson «Padam, Padam», όπου ένας ρυθμός την καταδιώκει κυριολεκτικά μέρα και νύχτα. Όπως λέει η ίδια, «Cet air qui m'obsède jour et nuit» (Αυτός ο σκοπός που μου έχει γίνει έμμονη ιδέα μέρα και νύχτα), την προλαβαίνει στο τρέξιμο και της κλείνει το στόμα πριν προλάβει να μιλήσει. Η μελωδία δεν είναι απλώς ένας ήχος, αλλά ένας αμείλικτος κριτής που της δείχνει το παρελθόν με το δάχτυλο («C'est un air qui me montre du doigt» / Είναι ένας σκοπός που με δείχνει με το δάχτυλο) και την αναγκάζει να θυμηθεί παλιούς έρωτες μέχρι να βάλει τα κλάματα.
Αυτό που λατρεύω στους στίχους είναι η ειρωνεία για τα παλιά ρομάντζα. Η Piaf μιλάει για «je t'aime de quatorze juillet» (σ' αγαπώ της 14ης Ιουλίου, δηλαδή τους πρόχειρους έρωτες στις γιορτές της γαλλικής εθνικής επετείου) και για υποσχέσεις παντοτινής αγάπης «qu'on achète au rabais» (που αγοράζονται με έκπτωση, κοψοχρονιά). Η έκφραση «Des veux-tu en voilà» σημαίνει «με το τσουβάλι» ή «όσα θες και ακόμα περισσότερα», δείχνοντας πόσο φτηνές και αναλώσιμες ήταν τελικά όλες αυτές οι μεγάλες κουβέντες. Στο τέλος, όλος αυτός ο θόρυβος των αναμνήσεων χτυπάει επίμονα σαν ξύλινη καρδιά («Qui bat comme un coeur de bois»), αφήνοντάς της έναν ολόκληρο οδηγό solfège από πίκρες για το μέλλον.