S’égare pochodzi od czasownika s’égarer, czyli „błądzić”, „zgubić się” lub „zbaczać z drogi”. W piosence wyrażenie j’ai le cœur qui s’égare oznacza, że serce podmiotu „błądzi” myślami i tęsknotą między Rzymem a Paryżem, co nadaje temu słowu poetyckie, emocjonalne znaczenie.
Claudio stoi obiema nogami w Paryżu, ale jego serce co chwilę ucieka do Rzymu. Już w pierwszych wersach przyznaje: "J'ai les deux pieds ici" (Obie stopy mam tutaj), a zaraz potem serce "part s'acheter des fleurs à Campo dei fiori" (wyrusza kupić kwiaty na Campo dei Fiori). Akordeon, jego wierny towarzysz, wręcz prosi go po włosku, żeby wyszli na zewnątrz. To piosenka o tęsknocie za Włochami, z których pochodzi jego rodzina, wyliczana jak lista zakupów: Piazza Navona, zapiekany makaron, lody na Piazza del Popolo, wieczorne przejażdżki na Vespie.
Tytułowa Porte d'Italie to prawdziwa brama na południu Paryża, skąd zaczynała się dawna droga krajowa nr 7 prowadząca aż do Włoch. Stąd refren: "toutes les routes y mènent" (wszystkie drogi tam prowadzą), sprytnie odwrócone przysłowie o Rzymie. Claudio nie wie nawet, "quel kilomètre" (na którym kilometrze) zgubił serce. Jest w tym sporo uroku i trochę kiczu z filmów Felliniego, ale właśnie o to chodzi: to marzenie, nie przewodnik.