Salaud to mocne, potoczne określenie oznaczające „łajdak” lub „drań”. W piosence czas zostaje uosobiony jako bezlitosny łajdak, który z naszych smutków szyje sobie płaszcze, co tworzy niezwykle poetycki i zapadający w pamięć obraz.
Carla Bruni zaczyna tę piosenkę od zaskakująco gorzkiej myśli: „On me dit que nos vies ne valent pas grand-chose” (mówią mi, że nasze życie niewiele jest warte). Szczęście przemija szybko jak więdnące róże, a czas bezlitośnie wszystko zabiera. Brzmi to jak początek smutnej ballady, ale cały czas śpiewa to szeptem, prawie z uśmiechem.
A potem przychodzi refren i wszystko się zmienia. „Pourtant quelqu'un m'a dit” (a jednak ktoś mi powiedział), „Que tu m'aimais encore” (że wciąż mnie kochasz). Najlepsze jest to, że ona sama nie wie, kto to powiedział ani kiedy, więc pyta tylko: „Serait-ce possible alors” (czy to w ogóle możliwe?). To piosenka o tym, jak jedna zasłyszana plotka potrafi przeważyć całą filozofię o przemijaniu, i dlatego tak dobrze się jej słucha.