Añorarlo pochodzi od czasownika añorar, czyli „tęsknić za czymś lub kimś” i wspominać to z głębokim sentymentem. W piosence Camilo oznacza tęsknotę za chwilą, która stała się już wspomnieniem: „No esperar que se haga recuerdo / pa’ añorarlo después” („Nie czekać, aż stanie się wspomnieniem, żeby potem za nią tęsknić”).
W „El Árbol” Camilo, kolumbijski artysta, mówi o tym, jak łatwo przegapić chwilę, kiedy myślami jesteśmy już przy tym, co będzie później. Podmiot liryczny widzi pułapkę, a mimo to znów w nią wpada, wymyśla sobie kłamstwo, że wszystko jeszcze się powtórzy, i odkrywa, że „dormía / soñando que ya me desperté” [spał, śniąc, że już się obudził]. Najmocniej brzmi refren: „Me hubiera abrazado al momento” [objąłbym tę chwilę], zamiast pozwolić, by stała się wspomnieniem, za którym będzie się tęsknić. To prosta, trochę bolesna lekcja: czas zostaje, a człowiek odchodzi.
Piosenka wraca też do konkretnych scen, które wcześniej zostały zbyt szybko przeżyte: porannego słońca rozświetlającego „las pequitas de tu cara” [piegi na twojej twarzy] oraz wieczoru, gdy zmęczone słońce znikało, a ukochana osoba przytulała się i zasypiała. Zwrot „pa’ añorarlo después” [żeby potem za tym tęsknić] jest potocznym skrótem od „para”, czyli „żeby”, a „acurrucabas” oznacza przytulałaś się lub wtulałaś. Camilo przyznaje, że wciąż ćwiczy przyszłości, których może nie doczekać, i tęskni za przeszłościami, które sam pospieszył. Najbardziej gorzka myśl pojawia się w słowach „Si yo hubiera sabido / que era la última vez” [gdybym wiedział, że to był ostatni raz], po czym pada przewrotne: „Tal vez no lo hubiera sido” [może wtedy wcale by nim nie był].