Épris betekent 'verliefd' of 'betoverd'. Het is een iets formeler en poëtischer woord dan het alledaagse 'amoureux', wat het extra charme geeft.
In de context van het lied wordt het gebruikt om de diepe en langdurige liefde van Parijs voor zijn oude stad en het Île Saint-Louis te beschrijven, wat een prachtig beeld schetst van de stad als een levend wezen met gevoelens.
Onder de Parijse hemel ontstaat een lied “Sous le ciel de Paris / S’envole une chanson” [Onder de hemel van Parijs / vliegt een lied weg]. Het is geboren in het hart van een jongen, terwijl verliefde mensen door de stad lopen en hun geluk bouwen op een melodie die voor hen lijkt gemaakt. Bij de Pont de Bercy zitten een filosoof, twee muzikanten en wat nieuwsgierige voorbijgangers, maar later zingen duizenden mensen mee. Zo wordt Parijs bijna een personage: een oude stad waar een verliefd volk tot de avond zingt. “Paname” is een informele bijnaam voor Parijs, dus “à Paname” betekent gewoon “in Parijs”.
De hemel boven de stad heeft volgens het lied zelf ook gevoelens. Hij is al twintig eeuwen verliefd op het Île Saint-Louis, een eiland in de Seine. Als het eiland naar hem glimlacht, trekt hij een blauwe jas aan: de blauwe lucht. Regent het, dan is hij ongelukkig; wordt hij jaloers op zijn miljoenen menselijke bewonderaars, dan laat hij de donder rollen. Dat klinkt heerlijk overdreven, en precies daardoor wordt de stad zo speels. Toch blijft de hemel niet lang streng: om het weer goed te maken, geeft hij Parijs een regenboog. Zelfs bij de Notre-Dame kan “parfois ... un drame” [soms een drama] ontstaan, maar in deze stad kan volgens het lied werkelijk van alles gebeuren.