Squarciagola to idiomatyczne wyrażenie, które dosłownie oznacza „na całe gardło” lub „na całe płuca”. Jest to bardzo obrazowe słowo, które opisuje śmiech lub krzyk z pełną mocą i intensywnością.
W kontekście piosenki Ultimo śpiewa: „Ho visto gente esclusa Ridere a squarciagola” (Widziałem ludzi wykluczonych Śmiejących się na całe gardło). To słowo podkreśla siłę i autentyczność emocji, pokazując, że nawet w trudnych chwilach można znaleźć radość i wyrazić ją bez zahamowań.
„22 Settembre” to piosenka o życiu bez czekania na idealny moment. Podmiot mówi: „Preferisco vivere” [Wolę żyć] i „Preferisco stringere / Che lasciare perdere” [Wolę trzymać się czegoś, niż odpuszczać]. Brzmi to jak prosta zasada, ale tekst szybko robi się bardziej niejednoznaczny: raz pojawia się para, która chce się rozstać, a chwilę później znów szuka bliskości i prosi o sekret. Jest też „vecchio pazzo” [stary szaleniec], opowiadający ludziom o rzeczach, które nigdy się nie wydarzyły, żeby choć na chwilę żyć gdzie indziej. To trochę dziwne, trochę zabawne i bardzo ludzkie.
Najmocniej wraca zdanie „Io la vita la prendo com’è” [Biorę życie takim, jakie jest]. Nie chodzi jednak o bierne poddanie się. Bohater nie chce wsiadać do pociągu jadącego ku przyszłości, bo woli „godere anche un semplice minuto” [cieszyć się nawet zwykłą minutą]. Data z tytułu staje się prywatnym punktem powrotu: „E il 22 settembre io tornerò in quel posto” [A 22 września wrócę w to miejsce]. Jednocześnie wie, że musi wstać i wysiąść, zostawić pewien moment za sobą oraz iść dalej. Na końcu muzyka ustępuje miejsca „vita della gente” [życiu ludzi], a śpiew ma przynieść wiosnę nawet w środku zimy. To piosenka o przyjmowaniu życia w jego dziwnym, niegotowym kształcie i o decyzji, by mimo wszystko dojść do celu.