Squarciagola σημαίνει κυριολεκτικά "με όλη τη δύναμη της φωνής" ή "με σπασμένη φωνή". Είναι μια πολύ εκφραστική λέξη που περιγράφει το να φωνάζεις ή να γελάς τόσο δυνατά που η φωνή σου σχεδόν σπάει.
Στο τραγούδι, ο Ultimo τραγουδάει "Ho visto gente esclusa ridere a squarciagola" (Έχω δει αποκλεισμένους ανθρώπους να γελούν με όλη τη δύναμη της φωνής τους). Αυτή η λέξη προσδίδει μια έντονη εικόνα χαράς και αντίστασης, δείχνοντας ότι ακόμα και όσοι είναι στο περιθώριο μπορούν να βρουν τη δύναμη να γελάσουν δυνατά και να εκφραστούν πλήρως.
Το «22 Settembre» του Ιταλού τραγουδιστή Ultimo είναι ένα τραγούδι για το να παίρνεις τη ζωή όπως έρχεται, χωρίς να περιμένεις πάντα άδεια ή βεβαιότητα. Ο αφηγητής προτιμά να κρατά κάτι σφιχτά παρά να το αφήνει να χαθεί και λέει: «Preferisco vivere» [Προτιμώ να ζω]. Βλέπει τη ζωή σαν ένα ταξίδι που «non chiede il permesso mai a me» [δεν μου ζητά ποτέ την άδεια]. Ανάμεσα σε αναμνήσεις, μυστικά και νέες πεποιθήσεις που θα χτίσει μαζί με κάποιον άλλο, ζητά εμπιστοσύνη: «Tu dovrai un po’ affidarti» [Εσύ θα πρέπει να εμπιστευτείς λίγο]. Υπάρχει και μια όμορφη εικόνα από ένα πάρκο, όπου θυμάται τον εαυτό του να λέει «mostra quanto vali» [δείξε πόσο αξίζεις], ακόμη κι όταν ένα όνειρο δεν πραγματοποιείται.
Το πιο ξεχωριστό σημείο έρχεται όταν αρνείται να κυνηγήσει το μέλλον σαν τρένο που φεύγει: «Non prenderò quel treno che porta nel futuro» [Δεν θα πάρω εκείνο το τρένο που οδηγεί στο μέλλον]. Θέλει να χαρεί «anche un semplice minuto» [ακόμη και ένα απλό λεπτό], ενώ η 22η Σεπτεμβρίου τον γυρίζει σε έναν συγκεκριμένο τόπο που και ο άλλος άνθρωπος γνωρίζει, χωρίς να μας αποκαλύπτεται ποιος είναι. Στο τέλος, η προσωπική του επιθυμία γίνεται αποστολή: να τραγουδήσει μέσα στον χειμώνα «per dar la primavera» [για να δώσει την άνοιξη]. Είναι μια άμεση, λίγο πεισματάρικη υπόσχεση ότι θα συνεχίσει να προχωρά, θα αφήσει πίσω του παλιές βεβαιότητες και θα προσπαθήσει να φέρει φως στους ανθρώπους.