Squarciagola is een interessant woord dat letterlijk 'scheurende keel' betekent, maar het wordt gebruikt in de uitdrukking 'ridere a squarciagola', wat 'uit volle borst lachen' of 'schaterlachen' betekent.
Het is een levendig en expressief woord dat je niet elke dag tegenkomt in liedjes. In de context van het lied,
In “22 Settembre” kijkt Ultimo naar het leven als naar een reis die je niet volledig kunt sturen. De verteller kiest liever voor vasthouden dan opgeven: “Preferisco vivere” [ik leef liever] en “Preferisco stringere / Che lasciare perdere” [ik houd liever vast dan dat ik iets laat vallen]. Hij wil de wereld nemen zoals die komt, zonder eerst toestemming te vragen. Tegelijk klinkt er behoefte aan vertrouwen: iemand mag oude overtuigingen achterlaten, terwijl hij belooft nieuwe woorden te zoeken en zegt: “Spero che mi salvi” [ik hoop dat je me redt]. Dat is een mooie, maar ook een behoorlijk directe vraag.
De tekst springt tussen kleine scènes en grote plannen. Er is een herinnering aan een park, met de aansporing “Mostra quanto vali” [laat zien wat je waard bent], en er zijn mensen die ondanks uitsluiting hardop blijven lachen. De datum uit de titel wordt een heel persoonlijke plek in de tijd: op 22 september wil hij terug naar een plek die de ander begrijpt, al kan dat nu niet. Hij weigert een trein naar de toekomst te nemen en wil liever genieten van “un semplice minuto” [een eenvoudige minuut]. Aan het einde verandert zijn doel in een missie: niet alleen muziek schrijven, maar het leven van mensen bezingen, zelfs in de winter, “per dar la primavera” [om de lente te brengen].