Naufragare betekent 'schipbreuk lijden'. Het is een dramatisch en beeldend werkwoord dat je niet elke dag in liedjes hoort.
In dit lied gebruikt Sal Da Vinci het metaforisch om te beschrijven hoe de geliefde praat over 'mare, di naufragare' (zee, over schipbreuk lijden). Het creëert een krachtig beeld van overgave en diepgang, wat perfect past bij de poëtische aard van de persoon die wordt bezongen.
Sal Da Vinci zingt in "Poesia" een prachtige ode aan een vrouw die voor hem de belichaming van poëzie is. Hij beschrijft haar niet alleen als poëtisch, maar als poëzie zélf: "Perché sei poesia / Vivi il mondo tra bellezza e follia" (Want jij bent poëzie / Je leeft in de wereld tussen schoonheid en waanzin). Ze is zijn inspiratie, zijn muze. Ze is "benzina per artisti e romantici" (benzine voor artiesten en romantici).
Wat haar zo poëtisch maakt, is haar manier van leven en spreken. Ze praat over grote, dramatische dingen zoals de zee en schipbreuk, maar ook over liefde terwijl ze gewoon de trap afloopt. Ze is in staat om "il senso della vita / Tutto dentro ad una riga" (de zin van het leven / in één enkele regel) te vatten. Ze is altijd eerlijk en authentiek, en zelfs als ze moe is ("con gli occhi spenti"), is ze poëtisch. Voor de zanger is ze tijdloos en gepassioneerd, zoals Latijns-Amerikaanse muziek die het vuur aanwakkert.