Morgenglanz dosłownie oznacza 'blask poranka' lub 'poranny blask'. To poetyckie słowo, które pięknie oddaje urok i świeżość wschodu słońca.
W kontekście piosenki, która celebruje naturę i boginię Gaeę, słowo to wprowadza w atmosferę budzącego się świata, podkreślając piękno i spokój poranka. Jest to słowo rzadziej spotykane w codziennym języku, co czyni je bardziej intrygującym i zapadającym w pamięć.
„Gäa” Oonagh to pieśń skierowana do uosobionej Ziemi, przedstawionej jako siła obecna jednocześnie w naturze i w człowieku. Obraz zaczyna się o poranku: blask prześwituje przez liście, rosa pokrywa świat, a Gäa „lebt in uns, in Fels und Wald” [żyje w nas, w skale i lesie]. Nie jest tu odległą boginią obserwującą ludzi z góry. Mówi do nich niemal jak matka: „Du bist in uns, wir sind in dir” [Ty jesteś w nas, my jesteśmy w Tobie].
Najciekawsze jest to, że Ziemia działa w tekście jak żywa istota: „Du webst die Welt, bis ans Ende der Zeit” [Tkaczysz świat aż do końca czasu], a jej oddech unosi ludzką duszę. Podmiot zachęca, by słuchać wiatru, nocnej ciszy i „spür ihr Herz” [czuć jej serce], bo życie porusza się zgodnie z jej odwiecznym pulsem. Powracający refren z imieniem Gäa oraz śpiewane frazy w innym języku nadają utworowi charakter zaklęcia albo modlitwy. To piosenka o bliskości z naturą, w której skały, las, wiatr i noc nie są dekoracją, lecz częścią jednej żywej całości.