Het woord "viola" kan in het Portugees verschillende dingen betekenen, zoals het muziekinstrument altviool. Maar in de context van Braziliaanse muziek, en zeker in een lied van Michel Teló, verwijst "viola" vaak naar de viola caipira.
Dit is een traditioneel Braziliaans snaarinstrument, vergelijkbaar met een gitaar, dat een centrale rol speelt in de sertanejo-muziek, het genre waar Michel Teló bekend om is. Het is een prachtig woord dat de culturele rijkdom van Brazilië en de ziel van de muziek van Teló oproept.
In "Sonhos E Planos" mijmert Michel Teló over tijd die voorbijgaat en over alles wat we willen doen voordat het weg is. Hij zet meteen de toon met "Sonhos, planos / O que seremos e viveremos / No tempo que vem depois?" ["Dromen, plannen / Wat zullen we zijn en beleven / In de tijd die nog komt?"] – het voelt alsof hij hardop nadenkt over de toekomst, een beetje nieuwsgierig en een beetje onzeker. Daarna stapelt hij het leven op in losse woorden: "Caminhos, desejos, estradas, conquistas" ["Wegen, verlangens, wegen, overwinningen"]. Het klinkt als een lijstje van alles wat we willen meemaken, maar zonder uit te leggen hoe precies. Alsof hij zegt: het leven is een route vol keuzes, verlangens en successen, en we zien later wel wat ervan terechtkomt.
Daar tegenover zet hij de vergankelijkheid: "Vida vivida / Como uma nuvem que passou no céu / E quando viu, já se foi" ["Geleefd leven / Als een wolk die langs de hemel trok / En toen je keek, was het al weg"]. Dat beeld is heel simpel en best hard: je kijkt even weg en hop, het moment is voorbij. Hetzelfde gebeurt met "Olhares, amores, abraços e flores / E quando viu, já se foi" ["Blikken, liefdes, omhelzingen en bloemen / En toen je keek, was het al weg"]. Alle mooie dingen gaan net zo snel als ze komen. In het refrein vind ik het bijna rustgevend hoe hij "Tempo agora" ["Tijd nu"] en "Suspiro profundo / O entardecer" ["Diepe zucht / De late namiddag"] naast elkaar zet, alsof hij zegt: adem even diep in, kijk naar de namiddag, dit is het moment dat je wél hebt. En dan komt dat prachtige beeld: "E Deus tocando viola" ["En God die een gitaar speelt"]. Het voelt als een rustig, bijna landelijk moment, waarin de tijd even stilstaat en iemand boven alles zit te tokkelen. Aan het einde laat hij alles samenvallen in "Sonhos, viola / Vida agora" ["Dromen, gitaar / Leven nu"]. Dromen en plannen zijn er nog steeds, maar hij legt de nadruk op nu leven, met muziek erbij.