Naufragio kelimesi, tam anlamıyla "gemi enkazı" demektir. Bu, günlük şarkılarda sıkça duyulmayan, güçlü ve dramatik bir kelimedir.
Bu şarkıda, Marco Mengoni bu kelimeyi mecazi olarak kullanır. Şarkı sözlerinde doğrudan geçmese de, "Un prigioniero libero" (Özgür bir mahkum) veya "Di colpi bassi e di arrese" (Düşük darbeler ve teslimiyetler) gibi ifadelerle birleştiğinde, hayatın zorlukları ve iniş çıkışları arasında kaybolmuşluk hissini, adeta bir gemi enkazı gibi dağılmış duyguları çağrıştırır. Bu şiirsel kullanım, kelimeyi gerçekten akılda kalıcı kılar.
İtalyan popunun en güçlü seslerinden Marco Mengoni, In Tempo şarkısında bizi günlük hayatın karmaşası ile kendi iç dünyamız arasında nefis bir yolculuğa çıkarıyor. Şarkı, hayatın tam ortasından detaylarla açılıyor: taksitle alınmış kanepeler, kalabalık istasyonlar, kapalı kapılar ardındaki fısıltılar ve popüler Amerikan dizileri... Mengoni, "camminare vecchie strade con le scarpe nuove" (eski yollarda yeni ayakkabılarla yürümek) diyerek o hep hissettiğimiz kaçıp gitme arzusunu fısıldıyor. Hayat kırık sözler, sessizlikler ve beklenmedik duraklarla akarken bir anda gecenin köründe biletsizce yola çıkıp bilerek kaybolma fikrini masaya koyuyor.
Fakat şarkının asıl kalbi, nakarattaki o rüya anında atıyor. Mengoni tam zamanında uyanıyor ama karşısında bir başkasını değil, kendisinin bir benzerini buluyor: "Un prigioniero libero" (özgür bir mahkûm). Aynadaki bu surete doğru çığlık atsa da sesinin çıkmadığını söylüyor ("Grido, ma la mia voce non esiste"). Şarkı boyunca İtalyanca günlük ifadeleri öğrenirken, bir yandan da modern hayatın içinde kendi sesini kaybetmiş hisseden bir adamın iç hesaplaşmasına tanık oluyoruz.