Το ουκρανικό «булава» (bulava) μεταφράζεται ως «ρόπαλο» ή «σκήπτρο». Είναι μια λέξη με ιστορικό και συμβολικό βάρος, καθώς το ρόπαλο ήταν παραδοσιακά ένα σύμβολο εξουσίας και στρατιωτικής ηγεσίας στην Ουκρανία, ειδικά για τους Κοζάκους.
Στο τραγούδι, η φράση «Піднімай булаву, отамане» (Σήκωσε το ρόπαλο, αταμάνε) είναι μια ισχυρή έκκληση για δράση και ηγεσία, προσδίδοντας έναν επικό και πολεμικό τόνο στη μουσική.
Είναι ένα τραγούδι για ένα σώμα που θυμάται τον πόνο και για έναν ρυθμό που δεν τον αφήνει να σβήσει. Το επαναλαμβανόμενο «Бий, барабан печалі» (Χτύπα, τύμπανο της θλίψης) ακούγεται σαν ξόρκι: η καρδιά και το τύμπανο γίνονται ένα, και η κραυγή βγαίνει από το ίδιο το σώμα, «І тіло прокричало» (Και το σώμα κραύγασε).
Ανάμεσα στα χτυπήματα υπάρχουν τρυφερές, σχεδόν ιδιωτικές εικόνες: χέρια απλωμένα στο υγρό γρασίδι, παλάμες μέσα σε παλάμες, μάτια σαν καθρέφτες. Στο τέλος έρχεται μια υπόσχεση ότι μετά τις πληγές «Зацвітуть маки в полі» (Θα ανθίσουν παπαρούνες στο χωράφι), ενώ το κάλεσμα «Піднімай булаву, отамане» (Σήκωσε το σκήπτρο σου, αταμάνε) φέρνει στο νου την ιστορία των Κοζάκων. Εδώ η θλίψη δεν είναι σιωπηλή, χτυπιέται δυνατά, χτύπημα με χτύπημα.