Infortune betekent 'ongeluk' of 'tegenspoed'. Het is een wat ouderwets en poëtisch woord dat je niet vaak tegenkomt in alledaagse gesprekken, wat het extra interessant maakt.
In de context van het lied gebruikt de zanger het om zijn eigen ongelukkige situatie te beschrijven: "Je me suis dit quelle infortune" (Ik zei tegen mezelf: wat een ongeluk). Het benadrukt de melancholische en kwetsbare sfeer van het nummer.
In “J’ai demandé à la lune” vraagt de verteller de maan om raad over iemand die misschien niet meer van hem houdt. Hij toont haar zijn “brûlures” [brandwonden], een beeld voor pijn die nog niet verdwenen is, maar de maan lacht hem uit. Zelfs wanneer hij vraagt: “Si tu voulais encore de moi” [Of je nog van me wilde], krijgt hij geen troostend antwoord. Haar reactie, “J’ai pas l’habitude de m’occuper des cas comme ça” [Ik ben het niet gewend om me met zulke gevallen bezig te houden], is bijna droogkomisch. De maan klinkt als iemand die zegt: dit probleem staat niet in mijn gebruikelijke takenpakket.
Daarna kijkt hij terug op een relatie waarin hij en de ander eerst heel zeker van elkaar waren. Toch hielden ze zichzelf voor dat het “juste une aventure” [gewoon een avontuur] was en niet lang zou duren. Nu weet hij niet goed wat hij moet zeggen of doen: “Je n’ai pas grand-chose à te dire” [Ik heb niet veel tegen je te zeggen], en hij verwacht steeds het ergste, terwijl zelfs het beste hem pijn doet. De maan en de zon geven geen echte antwoorden, dus blijft hij alleen achter met zijn twijfel, zijn oude wonden en de vraag of de ander hem nog wil.