Baladin betekent 'troubadour' of 'rondreizende artiest'. Het is een charmant en enigszins ouderwets woord dat een gevoel van romantiek en vrijheid oproept.
In de context van het lied verwijst Garou naar zijn 'ideeën van een baladin', wat suggereert dat hij een dromer is met een vrije geest, misschien iemand die niet gebonden is aan conventies en het leven als een avontuur ziet. Het is een uniek woord dat je niet vaak tegenkomt in moderne liedjes en geeft een mooie inkijk in de persoonlijkheid van de zanger.
Garou, een artiest uit Canada, zingt hier een liefdevol en opvallend eerlijk eerbetoon aan zijn partner. Hij drinkt als het ware op alles wat bij haar hoort: haar schoonheid, haar zachte woorden, het meisje dat ze vroeger was en de spijt uit haar verleden. De regel “À la vie, à l'amour” [op het leven, op de liefde] klinkt als een toost. Zelfs haar vroegere “prinsen charmants” [charmante prinsen, oftewel vroegere geliefden] krijgen een plaats in het verhaal. Dat is tegelijk teder en een beetje brutaal.
Daarna draait hij de spiegel naar zichzelf. Hij noemt zijn woede zonder duidelijke reden, zijn stiltes en zelfs zijn verraad. Geen perfecte minnaar dus, wel iemand die eerlijk toegeeft dat liefde ook lastige kanten heeft. Het refrein kijkt vervolgens vooruit naar “l'enfant qui viendra / qui nous ressemblera” [het kind dat zal komen, dat op ons zal lijken]. In het laatste deel gaat het over herinneringen die ze nog moeten maken, hun hoop en illusies, en hun volgende eerste afspraak. De afsluiting is ruimhartig: een toost op alle geliefden die, net als zij, samen verder gaan.