Naufragare betekent letterlijk "schipbreuk lijden" of "zinken". Het is een beeldend en minder alledaags Italiaans werkwoord dat meteen aan de zee en gevaar doet denken.
In het lied gebruikt Elisa het figuurlijk: ze laat een belachelijke gedachte "naufragare", oftewel ze laat die gedachte wegzinken en verdwijnen. Daardoor krijgt een gewone mentale handeling een poëtisch, dramatisch beeld.
In “Gli Ostacoli Del Cuore” van de Italiaanse artieste Elisa, met Ligabue, wordt het hart voorgesteld als een plek vol hindernissen waar toch iets moois kan ontstaan. De zanger kijkt naar een avond die maar niet eindigt en naar een nacht die je liever weggooit, “come un pacco di Natale” [als een kerstpakket]. Tussen die moeilijke momenten zit “un principio di magia” [een begin van magie]. Ook zit er ironie in het feit dat geheime gedachten worden vertroeteld, terwijl ze uiteindelijk al onthuld zijn. De verteller geeft toe: “a parlare ero io” [ik was degene die sprak]. Dat maakt het tegelijk eerlijk en een beetje grappig: soms verbergen we onze gedachten, maar verraden we ze zelf.
Het refrein draait om alles wat twee mensen nog niet van elkaar weten. “Quante cose che non sai di me” [zoveel dingen die je niet van mij weet] klinkt als een uitnodiging om elkaar tijdens een gezamenlijke reis beter te leren kennen. Onderweg zijn er dingen om mee te nemen, maar ook gedachten “da buttare” [om weg te gooien]. Terwijl de verteller naar de zee kijkt en een belachelijke gedachte laat “naufragare” [schipbreuk lijden, dus laat verdrinken], duwt een nieuwe energie hem heen en weer tussen zeggen en doen. Zelfs lopen tussen de “ostacoli del cuore” [hindernissen van het hart] maakt geluid. Het lied zegt daarmee niet dat alles eenvoudig is: samen verdergaan betekent ook ontdekken, iets verdienen, en sommige bagage achterlaten.